გზა თავისუფლებისკენ

კონფლიქტი იწყება იქ, სადაც ორი ან მეტი მნიშვნელოვანი საჭიროება ერთმანეთთან შეუთავსებელ მოქმედებებში იკეტება.

ეს არის სისტემაში ერთდროულად არსებული რამდენიმე საჭიროებისა და მათ დასაკმაყოფილებლად საჭირო რესურსის არქონით შექმნილი დილემის მომენტი — მომენტი, როდესაც ორ ადამიანს ერთდროულად სტკივა; როდესაც უკუკავშირის გაცემა და მიღება გართულებულია; როდესაც ორივე საუბრობს, მაგრამ არც ერთს არ ესმის.

ასეთი კონფლიქტები განსაკუთრებით ხშირი და მტკივნეულია ყველაზე ახლო და ძვირფას ურთიერთობებში: საკუთარ თავთან, ოჯახის წევრებთან და კოლეგებთან.

უმეტესად, კონფლიქტები — როგორც ჩვენში მიმდინარე, ისე ჩვენსა და სხვა ადამიანებს შორის — ფარულია; მხოლოდ მათი ნაწილი ხდება ხილული და ხმამაღალი.

როდესაც რესურსები მწირი გვგონია, ადვილად ქრება ნდობა და რწმენა, რომ ჩემი და შენი საჭიროებები თანაბრად მნიშვნელოვანია და მათი კეთილი ნებით დაკმაყოფილება შესაძლებელია.

ვიწყებთ საკუთარი საჭიროებების დაცვას.

აბჯარს ვიცვამთ და თავდაცვის რამდენიმე ფარს ვიყენებთ: (1) გაჩუმებასა და საკუთარი „სარისკო“ ნაწილების დამალვას; (2) აგრესიას; ან (3) პირიქით, „მოწინააღმდეგესთან“ დაახლოებას. (ავტ. ბრენე ბრაუნი „აბჯრიანი vs გაბედული ლიდერობა“)

ასეთი საბრძოლო აღჭურვილობა მძიმეა; მისი მუდმივი ტარება ბევრ ენერგიას მოითხოვს და დროთა განმავლობაში შეიძლება გამოფიტვამდე მიგვიყვანოს.

თავად კონფლიქტი არ არის პრობლემა — ის მნიშვნელოვანი ინფორმაცია და, ამავდროულად, ზრდის შესაძლებლობაა. პრობლემას ის აბჯარი წარმოადგენს, რომელსაც „ბრძოლაში“ გამარჯვების მოსაპოვებლად ვიცვამთ, ნაცვლად იმისა, რომ ვისწავლოთ ამ ინფორმაციის წაკითხვა, კონფლიქტში ნავიგაცია და ერთი გულიდან მეორემდე გზის გაკვალვა.